Sıradan Hissetmek
Aşağı yukarı işaret parmağım büyüklüğünde bir çocuğun, asıl mesleği terzilik olmasına rağmen akla hayale sığmayacak maceralar yaşadığı; elindeki “sihirli” değnekle balkabağını faytona, fareleri atlara, kertenkeleleri uşaklara çevirmeye muktedir perilerin fink attığı hikayelerle başladı belki de bilemiyorum. Sonra, çoğumuzun başına gelse kabus olacak bir örümceğin ısırmasının ardından örümcek-insan çiftleşmesinin ürünüymüşçesine bileğinden ağlar fışkırtarak binaların arasında ordan oraya kolayca ve kıvrak hareketlerle uçuveren; kalın çerçeveli gözlüğü ve paravan gazetecilik mesleğinin ardında ordan oraya örümcek ağlarına bile ihtiyaç duymadan uçuarak son derece sıkıcı fizik kurallarına meydan okuyan ve kötülere haddini bir daha unutamayacakları bir şekilde bildiren adamları izleyerek devam etti tabii.
Kendisi bile salaş hayatının değişebileceğine inanmazken, bir anlık değişimle üzerine gelen mermileri bile kibar bir el hareketi yaparak durdurabilen, paşa günlü isterse onlardan daha da hızlı hareket edebilen ve şüphesiz tüm dünyayı kurtarma isteği ve kabiliyetine haiz adamların; büyüklüğü ne kadar olursa olsun tüm nesneleri zihin gücü ve -belki de gözümüzde somutlaştırmak için- zarif bir el hareketi ile yerlerinden oynatabilen; kaçıncı dereceden olursa olsun her türlü yanık, kırık, çıkık, incinme, kopma, ezilme ve benzeri her türlü yaralanmalara karşı tüm hücrelerini inanılmaz bir hızla yenileyebilen; zamanı durdurup yine dünyayı kurtarmak adına saçma sapan şeyler yapma hakkını kendinde gören insanları da gördüğümde bunun sadece bir başlangıç olduğunun farkına vardım.
Şimdi tüm bunları aklımdan geçirerek küçük odamda, ortalamanın çok altında konfigürasyona sahip kişisel bilgisayarımın başına oturup bir sigara içiyorum. Küllüğü boşaltmam gerektiğinde sandalyemden kalkıp mutfağa kadar gidiyor, çöplüğü açarak küllüğü baş aşağı çeviriyorum ki yerçekimine karşı koyamayacaklarına adım gibi emin olduğum kül ve izmaritler tam da istediğim gibi çöplüğe dökülsün.
Sonraki Konu: Toplumdaki Oto-Kontrol Mekanizmasının İşleyişi, Ayrıntıları (gerekirse Şeması) ve Somut Örnekleri
ignoramus are discussing. 
catiski 2:34 am on January 7, 2009 Permalink |
ya da;
ignoramus 2:38 am on January 9, 2009 Permalink |
Here is the human.
Here is the human.
Here is the perfect human.
We will see the perfect human functioning.
We will see the perfect human functioning.
How does such a number function?
What kind of thing is it?
We will look into that.
We will investigate that.
Now we will see how the perfect human looks.
And what he can do.
This is how an ear looks.
And here is a pair of knees.
And here a foot.
Another ear.
Here is an eye.
Look at this human’s eye.
Then a mouth.
A mouth.
And another mouth.
Look, the perfect human moving in a room.
The perfect human can move in a room.
The room is boundless and radiant with light.
It is an empty room.
Here are no boundaries.
Here is nothing.
Walking.
Running.
Jumping.
Falling.
Look, now he falls.
How does he fall?
This is how he falls.
Look, now she lays down.
How does she lay down?
This is how she lays down.
Like this.
Yes, there he is.
Who is he?
What can he do?
What does he want?
Why does he move like that?
How does he move like that?
Look at him.
Look at him now.
And now.
Look at him all the time.
Now the music is gone.
No music any more.
The perfect human in a room with no boundaries
and with nothing.
And the voice saying a few words.
This voice saying a few words.
Look at him now.
Look at him all the time.
Now the perfect human undresses.
The clothes come off.
Bow tie.
Coat.
Shoes.
Trousers.
Boots.
Socks.
Dress.
Nylons.
Bra.
Pants.
The clothes come off.
How is it to touch the perfect human?
How is the skin?
Is it smooth?
Is it warm?
Is it soft?
Is it dry?
Is it well cared for?
How is the skin of the chin?
How is is on the legs?
The arms?
The throat?
Here is the bed.
Here is the bed.
Fresh fragrant sheets.
A soft spring mattress.
A bed in this room.
The room is no longer empty.
There is a bed in the room.
The bed in which
the perfect human sleeps and makes love.
Listen to the human getting ready.
Listen to the perfect human living.
Listen to its sounds.
What is this human thinking?
Today, too, I experienced something I hope to understand in a few days.
Around my left hand was shining|a ring of hazy white flames.
I considered carefully the left side of my own dark coat.
In the middle of my heart there was a small spot.
I don’t know|what it’s supposed to mean.
Now, there is a table too in the room.
And chairs.
And a human,
the music
and the voice.
The perfect human is going to eat and to drink.
We will see a meal.
How does the perfect human eat?
We will see its eyes and its mouth eating.
We will hear the sound
of knife and fork.
We will se the fish being cut.
And the wine being poured into the glasses.
Dinner is served.
A lovely boiled salmon with boiled potatoes and sauce Hollandes.
With it a bottle of Chablis.
What is he thinking?
What is he thinking?
Is the perfect human thinking of the room he is in?
The food he eats?
Happiness?
Love?
Death?
What is the perfect human thinking?
Look at him.
What is he thinking?
Why is fortune so capricious? Why is joy so quickly done?
Why did you leave me? Why are you gone?
Why is fortune so capricious? Why is joy so quickly …
Why did you leave me? Why are you gone?
Why is fortune so capricious and why is joy so quickly done?
Why did you leave me?
Why are you gone?
Very, very delicious!
Today, too, I experienced something I hope to understand in a few days.
catiski 2:51 am on January 9, 2009 Permalink |
İşte insan.
İşte insan.
İşte mükemmel insan.
Mükemmel insanın işlevlerine bakacağız.
Mükemmel insanın işlevlerine bakacağız.
Mükemmel insanı çalışırken izleyeceğiz.
Böyle bir insan nasıl çalışır.
Buna bir göz atacağız.
Bunu araştıracağız.
Şimdi, mükemmel insanın nasıl göründüğüne bakacağız.
Ve neler yapabileceğine.
Bu bir kulağın görünüşü.
Ve bu da dizlerin görünüşü.
Ve işte bir ayak.
Başka bir kulak.
İşte bir göz.
Şu insan gözüne bakın.
Sonra bir ağız.
Bir ağız.
Ve başka bir ağız.
Bakın, mükemmel insan bir odada hareket ediyor.
Mükemmel insan bir odada hareket edebilir.
Sınırsız ve ışıkla aydınlatılmış bir oda.
Ve bomboş.
Burada sınırlar yok.
Burada hiçbir şey yok.
Yürümek.
Koşmak.
Zıplamak
Düşmek.
Bakın şimdi düşüyor.
Nasıl düşüyor?
İşte böyle düşüyor.
Bakın şimdi uzanıyor.
Nasıl uzanıyor?
İşte böyle uzanıyor.
İşte böyle.
Evet, biri var.
Kim O?
Ne yapabilir?
Ne yapmak istiyor?
Niçin böyle hareket ediyor?
Nasıl böyle hareket ediyor?
Ona bakın.
Şimdi ona bakın.
Ve şimdi.
Sürekli ona bakın.
Şimdi müzik sona erdi.
Artık müzik yok.
Mükemmel insan sınırsız ve içinde hiçbir şey olmayan bir odada.
Ve ses bir şeyler söylüyor.
Bu ses bir şeyler söylüyor.
Şimdi ona bakın.
Sürekli ona bakın.
Şimdi mükemmel insan soyunuyor.
Kıyafetler çıkarılıyor.
Papyon.
Ceket.
Ayakkabı.
Pantolon.
Çizme.
Çorap.
Elbise.
Naylon çorap.
Sütyen.
Külot.
Kıyafetler çıkarılıyor.
Mükemmel insana dokunmak nasıl bir şeydir?
Cildi nasıldır?
Pürüzsüz mü?
Sıcak mı?
Yumuşak mı?
Kuru mu?
Bakımlı mıdır?
Çenensinin cildi nasıldır?
Bacaklarınınki?
Kollar?
Boğaz?
İşte yatak.
İşte yatak.
Güzel kokulu, temiz çarşaflar.
Yumuşak, esnek bir yatak.
Bu odada bir yatak.
Oda artık boş değil.
Odada bir yatak var.
Mükemmel insanın uyuyabilmesi ve sevişebilmesi için bir yatak.
İnsanın hazırlanmasını dinleyin.
Mükemmel insanın yaşayışını dinleyin.
Bu sesleri dinleyin.
Bu insan ne düşünüyor?
Ayrıca bugün, başıma birkaç gün içinde ne olduğunu anlamayı umduğum bir şey geldi.
Sol elimin çevresinde bulanık, beyaz bir halkadan oluşan alevler parlıyordu.
Siyah ceketimin sol tarafını dikkatlice inceledim.
Kalbimin orta yerinde, ufak beyaz bir nokta vardı.
Bunun ne anlama geldiğini bilmiyorum.
Şimdi odada bir de masa var.
Ve sandalyeler
Ve bir insan,…
…müzik…
…ve ses.
Mükemmel insan yemeğini yiyecek ve içkisini içecek
Bir yemek göreceğiz.
Mükemmel insan nasıl yer?
Gözlerin ve ağzın yediğini göreceğiz.
Çatal ve bıçak seslerini duyacağız.
Balığın kesilişini göreceğiz.
Ve şarabın bardaklara dökülüşünü.
Yemek hazır.
Haşlanmış patates ve haşlanmış somon balığı. Hollandes sosuyla.
Bir şişe Chablis şarabıyla.
Ne düşünüyor?
Ne düşünüyor?
Mükemmel insan içinde bulunduğu odayı mı düşünüyor?
Yiyeceği yemeği mi?
Mutluluğu mu?
Aşkı mı?
Ölümü mü?
Mükemmel insanın düşündüğü nedir?
Ona bakın.
Ne düşünüyor?
Zevk neden bu kadar kaprisli? Mutluluk neden bu kadar kısa?
Beni neden terk ettin? Niçin gittin?
Zevk neden bu kadar kaprisli? Mutluluk neden bu kadar kısa?
Beni neden terk ettin?
Niçin gittin?
Çok, çok lezzetli!
Ayrıca bugün, başıma birkaç gün içinde ne olduğunu anlamayı umduğum bir şey geldi.
catiski 5:37 pm on March 18, 2009 Permalink |
ve yahut;