Çocukların Olmadığı Bir Dünya Hayal Etmek
Türkçe’ye “Son Umut” olarak çevrilmiş “Children of Men“, nedeni belirtilmeyen bir salgından dolayı yaklaşık son 20 yıldır insanların üreyemediği kaos içinde bir dünya konusuyla ilgi çekici bir film. Yıl 2027, geleceği miras bırakacak, eğitip yetiştirecek, dövüp terbiye edecek, elinden tutup parka götürecek hiçbir çocuğun olmadığı bir dünya. İnsanlığın -nihayet – sonu gelmiş. Üstelik nedeni ne acımasız uzaylılar, ne dünya savaşı ne de küresel ısınma: Kısırlık. Anlam veremesem de insanlığın sonunun gelmesine rağmen herkes bu kaos içinde, düzeni -göreceli de olsa- koruyan tek ülke İngiltere’ye akın etmekte. Film de zaten İngiltere’de geçiyor. (O yüzden herkes oraya gitmek istiyor olabilir mi ki. )
İnsanlığın sona ermesi tam da bu kadar yakınken, birden hamile kalmış/kalabilmiş bir kadının ortaya çıkması ve bebeği de bi’ güzel doğurmasıyla -ne yazık ki- yine umutlar yeşeriyor. Bebeği , hakim olan kaos ortamından kurtarıp tüm insanlık için en iyisini bilen bağımsız bilim adamlarının oluşturduğu “Human Project” eline teslim etme çabası sürecini, başaramayacaklarını umarak izleyen tek ben miyim bilmiyorum. Ama onu da yapıyorlar ve “son umudun” da tükenmesiyle film mutsuz, umutsuz bir sonla bitiyor.
Sonraki Konu: Lost’taki En Büyük Gizemler ve Açıklaması
Mecburen Kullanılacak Kelimeler: gözlük, izin, yüküm(lülük)
Katiyen Kullanılmayacak Kelimeler: mantık, eğlence, sıradışı
ignoramus are discussing.
catiski 2:34 am on January 7, 2009 Permalink |
ya da;
ignoramus 2:38 am on January 9, 2009 Permalink |
Here is the human.
Here is the human.
Here is the perfect human.
We will see the perfect human functioning.
We will see the perfect human functioning.
How does such a number function?
What kind of thing is it?
We will look into that.
We will investigate that.
Now we will see how the perfect human looks.
And what he can do.
This is how an ear looks.
And here is a pair of knees.
And here a foot.
Another ear.
Here is an eye.
Look at this human’s eye.
Then a mouth.
A mouth.
And another mouth.
Look, the perfect human moving in a room.
The perfect human can move in a room.
The room is boundless and radiant with light.
It is an empty room.
Here are no boundaries.
Here is nothing.
Walking.
Running.
Jumping.
Falling.
Look, now he falls.
How does he fall?
This is how he falls.
Look, now she lays down.
How does she lay down?
This is how she lays down.
Like this.
Yes, there he is.
Who is he?
What can he do?
What does he want?
Why does he move like that?
How does he move like that?
Look at him.
Look at him now.
And now.
Look at him all the time.
Now the music is gone.
No music any more.
The perfect human in a room with no boundaries
and with nothing.
And the voice saying a few words.
This voice saying a few words.
Look at him now.
Look at him all the time.
Now the perfect human undresses.
The clothes come off.
Bow tie.
Coat.
Shoes.
Trousers.
Boots.
Socks.
Dress.
Nylons.
Bra.
Pants.
The clothes come off.
How is it to touch the perfect human?
How is the skin?
Is it smooth?
Is it warm?
Is it soft?
Is it dry?
Is it well cared for?
How is the skin of the chin?
How is is on the legs?
The arms?
The throat?
Here is the bed.
Here is the bed.
Fresh fragrant sheets.
A soft spring mattress.
A bed in this room.
The room is no longer empty.
There is a bed in the room.
The bed in which
the perfect human sleeps and makes love.
Listen to the human getting ready.
Listen to the perfect human living.
Listen to its sounds.
What is this human thinking?
Today, too, I experienced something I hope to understand in a few days.
Around my left hand was shining|a ring of hazy white flames.
I considered carefully the left side of my own dark coat.
In the middle of my heart there was a small spot.
I don’t know|what it’s supposed to mean.
Now, there is a table too in the room.
And chairs.
And a human,
the music
and the voice.
The perfect human is going to eat and to drink.
We will see a meal.
How does the perfect human eat?
We will see its eyes and its mouth eating.
We will hear the sound
of knife and fork.
We will se the fish being cut.
And the wine being poured into the glasses.
Dinner is served.
A lovely boiled salmon with boiled potatoes and sauce Hollandes.
With it a bottle of Chablis.
What is he thinking?
What is he thinking?
Is the perfect human thinking of the room he is in?
The food he eats?
Happiness?
Love?
Death?
What is the perfect human thinking?
Look at him.
What is he thinking?
Why is fortune so capricious? Why is joy so quickly done?
Why did you leave me? Why are you gone?
Why is fortune so capricious? Why is joy so quickly …
Why did you leave me? Why are you gone?
Why is fortune so capricious and why is joy so quickly done?
Why did you leave me?
Why are you gone?
Very, very delicious!
Today, too, I experienced something I hope to understand in a few days.
catiski 2:51 am on January 9, 2009 Permalink |
İşte insan.
İşte insan.
İşte mükemmel insan.
Mükemmel insanın işlevlerine bakacağız.
Mükemmel insanın işlevlerine bakacağız.
Mükemmel insanı çalışırken izleyeceğiz.
Böyle bir insan nasıl çalışır.
Buna bir göz atacağız.
Bunu araştıracağız.
Şimdi, mükemmel insanın nasıl göründüğüne bakacağız.
Ve neler yapabileceğine.
Bu bir kulağın görünüşü.
Ve bu da dizlerin görünüşü.
Ve işte bir ayak.
Başka bir kulak.
İşte bir göz.
Şu insan gözüne bakın.
Sonra bir ağız.
Bir ağız.
Ve başka bir ağız.
Bakın, mükemmel insan bir odada hareket ediyor.
Mükemmel insan bir odada hareket edebilir.
Sınırsız ve ışıkla aydınlatılmış bir oda.
Ve bomboş.
Burada sınırlar yok.
Burada hiçbir şey yok.
Yürümek.
Koşmak.
Zıplamak
Düşmek.
Bakın şimdi düşüyor.
Nasıl düşüyor?
İşte böyle düşüyor.
Bakın şimdi uzanıyor.
Nasıl uzanıyor?
İşte böyle uzanıyor.
İşte böyle.
Evet, biri var.
Kim O?
Ne yapabilir?
Ne yapmak istiyor?
Niçin böyle hareket ediyor?
Nasıl böyle hareket ediyor?
Ona bakın.
Şimdi ona bakın.
Ve şimdi.
Sürekli ona bakın.
Şimdi müzik sona erdi.
Artık müzik yok.
Mükemmel insan sınırsız ve içinde hiçbir şey olmayan bir odada.
Ve ses bir şeyler söylüyor.
Bu ses bir şeyler söylüyor.
Şimdi ona bakın.
Sürekli ona bakın.
Şimdi mükemmel insan soyunuyor.
Kıyafetler çıkarılıyor.
Papyon.
Ceket.
Ayakkabı.
Pantolon.
Çizme.
Çorap.
Elbise.
Naylon çorap.
Sütyen.
Külot.
Kıyafetler çıkarılıyor.
Mükemmel insana dokunmak nasıl bir şeydir?
Cildi nasıldır?
Pürüzsüz mü?
Sıcak mı?
Yumuşak mı?
Kuru mu?
Bakımlı mıdır?
Çenensinin cildi nasıldır?
Bacaklarınınki?
Kollar?
Boğaz?
İşte yatak.
İşte yatak.
Güzel kokulu, temiz çarşaflar.
Yumuşak, esnek bir yatak.
Bu odada bir yatak.
Oda artık boş değil.
Odada bir yatak var.
Mükemmel insanın uyuyabilmesi ve sevişebilmesi için bir yatak.
İnsanın hazırlanmasını dinleyin.
Mükemmel insanın yaşayışını dinleyin.
Bu sesleri dinleyin.
Bu insan ne düşünüyor?
Ayrıca bugün, başıma birkaç gün içinde ne olduğunu anlamayı umduğum bir şey geldi.
Sol elimin çevresinde bulanık, beyaz bir halkadan oluşan alevler parlıyordu.
Siyah ceketimin sol tarafını dikkatlice inceledim.
Kalbimin orta yerinde, ufak beyaz bir nokta vardı.
Bunun ne anlama geldiğini bilmiyorum.
Şimdi odada bir de masa var.
Ve sandalyeler
Ve bir insan,…
…müzik…
…ve ses.
Mükemmel insan yemeğini yiyecek ve içkisini içecek
Bir yemek göreceğiz.
Mükemmel insan nasıl yer?
Gözlerin ve ağzın yediğini göreceğiz.
Çatal ve bıçak seslerini duyacağız.
Balığın kesilişini göreceğiz.
Ve şarabın bardaklara dökülüşünü.
Yemek hazır.
Haşlanmış patates ve haşlanmış somon balığı. Hollandes sosuyla.
Bir şişe Chablis şarabıyla.
Ne düşünüyor?
Ne düşünüyor?
Mükemmel insan içinde bulunduğu odayı mı düşünüyor?
Yiyeceği yemeği mi?
Mutluluğu mu?
Aşkı mı?
Ölümü mü?
Mükemmel insanın düşündüğü nedir?
Ona bakın.
Ne düşünüyor?
Zevk neden bu kadar kaprisli? Mutluluk neden bu kadar kısa?
Beni neden terk ettin? Niçin gittin?
Zevk neden bu kadar kaprisli? Mutluluk neden bu kadar kısa?
Beni neden terk ettin?
Niçin gittin?
Çok, çok lezzetli!
Ayrıca bugün, başıma birkaç gün içinde ne olduğunu anlamayı umduğum bir şey geldi.
catiski 5:37 pm on March 18, 2009 Permalink |
ve yahut;